Le "Percezioni" di Marta Biagini, sono un'apertura a un mondo diverso, non opposto al reale, ma esistente. Si tratta di uno sguardo più soggettivo verso una diversa dimensione ontologica del mondo fisico, con la quale abbiamo una relazione particolare, riguardante la comprensione e la familiarità degli elementi cosmici e dello spazio circostante. La percezione è definita come la capacità mentale di vedere le immagini, al di là delle capacità della normale visione. Si tratta di un processo subconscio, che è direttamente correlato all'esperienza e si inserisce in una secondaria natura dell'uomo, mentre proietta la conoscenza, la quale si produce con modi lontani dai sensi e dalla logica. La comprensione attraverso l'esperienza, è correlata a fattori che hanno un'influenza diretta e sono determinati sia dalle convinzioni soggettive che dal background culturale generale. L'artista attiva questo processo percettivo e presenta trentun dipinti, in cui si realizza la distinzione tra elemento soggettivo e quello oggettivo, dello spazio empirico. Il suo lavoro è diviso in due categorie. La prima riguarda il sé soggettivo e la sua visione degli elementi morfologici. In questo modo raggiunge il surrealismo. Il secondo invece, che trae ispirazione dal mondo oggettivo, mostra forme riconoscibili, integrate in una poesia più mite, che rivela il paradosso dei due mondi. Nella categoria delle opere puramente surreali, la tela è inondata da forme astratte e biomorfiche che vagano nello spazio. I luoghi soprannaturali non obbediscono alla geometria euclidea, perό attraverso le loro ombre e i loro contorni si sottopongono allo spazio tridimensionale, raffigurando così una diversa realtà . Gli organismi colorati, creazioni del subconscio, fluttuano e si sviluppano, all'interno delle allucinazioni, dove il tempo è chiaramente assente. Passato e futuro si confondono in un compatto presente. Il disegno è rigoroso e le forme che modella si presentano chiuse, il che conferisce un carattere di stabilità. Il colore si stende liscio e uniforme, senza residui e trame visibili, favorendo così l'insieme che caratterizza perciò' l'universo soggettivo. La seconda categoria comprende opere in cui gli elementi illustrativi sono ancora legati alla realtà oggettiva, anche se frammentariamente. I colori si presentano più tenui e le forme cessano di essere cintate, in relazione al loro ambiente. Questo secondo mondo si sviluppa in modo più proporzionale e più dinamico. Lo spazio qui è definito da architetture, oggetti e piante, che sono significativamente concentrate in ogni composizione. Volti e corpi sono integrati nelle composizioni astratte che completano il mondo onirico. Il nesso tra le forme è vago, proiettando così un rapporto strutturale, che a prima vista si basa sull'assurdo. Gli elementi realistici non appaiono come informazioni di una specifica narrazione, ma come stralci, ognuno dei quali ha in se' un proprio significato e contribuisce così a un tutto, da cui si rivela la pura espressione del pittore. La funzione dell'arte di "percezioni", non è finalizzato alla cognizione né a qualcosa di pragmatico(effettivo). Il suo scopo è quello di rivelare il conflitto, tra istinti e logica emotiva, al vantaggio dell'espressione. Le due diverse prospettive, sullo stesso mondo interiore, suggeriscono la contraddizione tra conscio e inconscio. L'ordine e la rigorosa purezza di cui godono le forme delle opere astratte e surreali contrasta con la fluidità e l'osmosi che prevale nelle composizioni che mantengono il loro contatto con gli elementi della realtà. Pertanto, la contraddizione si oppone alla conoscenza già formata, rispetto allo stato libero che prevale nello spazio dell'inconscio e l'ordine riconoscibile, che caratterizza la coscienza e la logica. L'artista organizza una diversa struttura del suo mondo pittorico, dove prevale l'ambiguità tra i rapporti delle sue parti, con la sua esistenza che sembra enigmatica, ma senza poter essere rifiutata. Niente funziona in sequenza, ma tutto è armonizzato sulla base di una diversa visione del mondo, dove si mette in primo piano l'emozione, che viene filtrata attraverso l'esperienza umana e traduce la morfologia in un processo soggettivo ed espressivo. Dall'insieme delle opere scaturisce una forza interiore, che fa sentire questa esistenza diversa, che acquista consistenza nel colore e nella potenzialità delle forme. La Biagini con «percezioni", sviluppa una retorica riguardo alla teoria dell'interiorità umana e la percezione dell'ambiente esterno, allo scopo di attivare la ricerca e la comunicazione di uno spazio più essenziale e autentico.

Seguendo il percorso artistico di Marta, si scopre un tragitto dalla bramosa ricerca pittorica attraverso il suo mondo interiore e la sua preoccupazione del sociale. Opere principalmente di volti ed espressioni con perfetta realizzazione pittorica. È abbastanza ciò 'per definirsi arte? La perfezione no, di per sé non è sufficiente e può disorientare. Ma quando riesce a esprimere l'anima, come negli Spazi della Mente, allora sì è arte. Realizza l'inespresso e allo stesso tempo esprime la preoccupazione di un essere umano per ciò che sta accadendo intorno a sé e dentro di sé. Si scopre che ha bisogno di più per esprimere la sua agonia. Nasce così il legame delle sue opere con il Rinascimento e la Mitologia, germe del metafisico e del trascendentale. La sua Medea, opera intensamente plastica ma anche selvaggia, come richiede il Mito. Opera tragica di selvaggia bellezza. Contemporaneamente, il pozzo della speranza come lo percepisce la mia ignoranza, con l'immagine dei sassi che lo incoronano. Sensazione immaginaria che ognuno ha nella propria mente. Il percorso prosegue con opere d'intensa plasticità e l'uso di colori, musica. Dipinti dal forte tono metafisico, di simboli spontanei che suggestionano e fanno decollare. Qui il surreale e il metafisico coincidono. Ma forse succede sempre. Raramente pero' è espresso in un modo così moderno. È anche di una bellezza che a prima vista intrappola e finché si continua a osservare porta a percorsi, riflessioni, problematiche che volontariamente o involontariamente l'artista ci fa indagare. Si può fantasticare su qualcosa che può esistere (?) Ma non può non esistere l' arte di Marta, piena di agonia, preoccupazione, poesia. Una poesia figurativa, fantasia libera senza vincoli, che allo stesso tempo, sebbene sembri un ossimoro, non lascia senza controllo il Pegaso della sua pittura. Un percorso che prosegue negli spazi della mente, tra labirinti e speranze. Fari e costruzioni a forma di faro, ricercatori (che si possa dire) e inquieti che spingono il pensiero a immaginare una Babele moderna. Fari onniscienti rivelano percorsi inesplorati nascosti nelle profondità della mente. Dove guidano? Vogliono guidare? Piuttosto, portano a scavare "cercare dentro". Ed è impossibile che restino ignorati gli eleganti uccelli che viaggiano secondo me, cercano l'aldilà (pag. ), si allontanano dalla Logica. Il percorso degli uccelli compete con un aquilone volante (pag. ), fuggitivo dalle stanze della mente in un percorso di speranza? Futuro? Dopotutto, le opere di Marta non sono né logica né scienza. Sono arte. Opere d'arte che, lavorando nel tempo, acquisiscono colori e accostamenti cromatici e una geometria di forme che può avere un punto di partenza inconscio nel passato architettonico di Marta, ma che a me riporta alla mente immagini di De Chirico e Magritte. E non mi riferisco a un confronto di dimensioni artistiche ma al fatto che gli artisti di talento si istruiscono e assimilano l'insegnamento e le opere di maestri illustri. L'arte di Marta sorprende, ma anche allieta. Non è sentimentalismo, esprime il suo mondo interiore con gli strumenti della pittura. L'Arte avanza. Prosegui Marta (aspettiamo cose nuove da te) Tutto quanto sopra sono opinioni personali. De profundis, non artisticamente documentate. Inoltre, non ho la formazione corrispondente. Ma questo non mi impedisce di esprimere come mi sento e cosa ricevo dalle opere della mia cara amica.

"Όλο χρώμα τόποι, βγαλμένοι απο της φαντασίας το χάδι και του ρεαλισμού τη μνήμη,συνθέτουν τον ζωγραφικο κόσμο της Marta Biagini. Υπό τον τίτλο "Χώροι του Νου",η έκθεση,μου φερνει πρωτίστως στο νου,την αίσθηση μιας ποιητηκή ευσθραστότητας που εκφράζεται οχι με λεξεις, αλλά με πινέλο και τεχνιικές και υλικά ζωγραφικής. Η Μάρτα, αρχιτέκτονας επί χρόνια, ζωγράφος από παιδί, πετυχαίνει στα έργα της να ενώσει αρμονικά τις δύο μεγάλες της αγάπες. Την Αρχιτεκτονική με τους αυστηρούς της κανόνες, με την ελευθερία της καλλιτεχνικής πράξης. Σε ένα αγκάλιασμα ζεστό,μεταφυσικό, σουρεαλιστικά δοσμένο, κι ολο κίνηση χώροι του νου,με τα οικοδομήματα - σημεια αναφορας, ανοίγουν τις πόρτες τους για στροβιλισμούς της σκέψης σε απέραντα ταξίδια. Κρύβεται μέσα στα αρχιτεκτονικά αυτά οικοδομήματα, μια πλανεύτρα μαγιά. Θα έλεγε κανείς πως θυμίζουν κρυσφύγετα που σε προκαλούν να τα επισκεφθείς και να περιπλανηθείς εντός, εκτός κι ολγύρα τους.Να περπατήσεις επάνω στα ρυθμικά πλακάκια τους. Να διασχείσεις μέσα απο σκάλες τα ανοιχτά περάσματα τους. Να ψάξεις να βρεις τι κρύβεται πίσω από τους μικρούς και μεγάλους συμβολισμούς τους . Κάπου υπάρχει πέτρα και ιδιότροπα λουλούδια. Και υπάρχει και ήλιος και γαλάζια θάλασσα στο δείλι. Ειναι αλήθεια, το στοιχείο του συμβολισμού, βρίθει στο σύνολο των έργων της Biagini, ενώ και τα ίδια αρχιτεχτόνήματα ενέχουν συμβολισμό. Άλλοτε παραπέμπουν σε ελλαδικά,νησιώτικα συμπλεγμάτα ή αρχαία ανάκτορα. Αλλοτε σε ψηλούς, κυλινδρικούς πύργους αρχοντικούς, μιας αλλοτινής εποχής. Σε γειτονιές ή κωνικά οχυρά. Στοιχεία της φύσης τα συντροφεύουν. Ουρανοί, δέντρα, πουλιά. Και σε όλα αυτά, ο άνθρωπος ειναι απών. Ανθρώπινες φιγούρες βρίσκουμε σε μια δεύτερη ενώτητα έργων της που παρουσιάζονται στην έκθεση. Πρόκειται για προσωπογραφίες τοποθημένες σε αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα, αλλού περισσότερο προσδιορισμένα(δωμάτια, χώροι) και άλλοτε τοποθετημένα σε φόντο αφαιρετικό που συγκροτείται απο τα διάφορα, γεωμετρικά μοτίβα. Τα πρόσωπα έχουν αποδοθεί σύμφωνα με μια προσωπική εικαστική γραφή, με τον ρεαλισμό τους να διαστρεβλώνεται. Κυρίαρχο σημείο σε όλες τις μορφές, είναι η έκφραση τους καθώς και το βλέμμα τους. Με τα μάτια υγρά και με σοβαρή έκφραση, κοιτούν τον θεατή ή κάπου αλλού. Κάπου ψηλά. Σαν σιωπηρά, βυθισμένα στα μέσα τους, δείχνουν να οραματίζονται,ή σαν να θέλουν να δραπετύσουν απο το παρόν τους, στη χώρα των ονείρων τους.”

Η Μάρτα Μπιατζίνι δε διαθέτει απλώς μια γόνιμη μορφοπλαστική φαντασία, μέσα από την οποία απελευθερώνει εκφραστικές δυνατότητες του υποσυνειδήτου. Με την αυτόματη σουρεαλιστική γραφή που χρησιμοποιεί, αποκωδικοποιεί ερεθίσματα κι αισθήσεις που δέχεται από τον περιβάλλοντά της χώρο, από συναναστροφές κι εντυπώσεις, από καταχωρίσεις της μνήμης και αρχετυπικές καταστάσεις, διαμορφώνοντας λαβυρινθώδη οπτικά πεδία. Ο εικαστικός προβληματισμός της εστιάζεται στην ανασύνταξη μιας πραγματικότητας που προέρχεται από τις ίδιες τις καταβολές της γραφής, ως ενός τρόπου διαδρομών, ποικίλων στιγμάτων και ακολουθίας της γραμμής. Μιας γραμμής, που με τις περιελίξεις και τις επαναφορές της, με τις πυκνότητες και τις αραιώσεις της, με τους ρυθμικούς σχηματισμούς και τις ταλαντώσεις της, δημιουργεί πλέγματα, μέσα απ΄ όπου διασυνδέεται το κατοχυρωμένο με το ακατοχύρωτο, το φανερό με το υποτιθέμενο, το αινιγματικό με το παράδοξο. Τα «τοπία» που η αφαιρετική και χειρονομιακή γραφή της Μάρτας Μπιατζίνι αποκαλύπτει, θυμίζουν δαντελωτές οθόνες, που ενοποιούν και ταυτοχρόνως διαχωρίζουν το «είναι» από το «φαίνεσθαι» μιας ρευστής και δρώσας αλληλουχίας καταστάσεων. Αν η υπαρξιακή ιδιοσήμανση της ίδιας της γραφής, ορίζει τις μεταπλάσεις και τις μεταμορφώσεις του «εγώ», αυτός ο πρωτοπρόσωπος ενικός, στα έργα της ζωγράφου αποκτά την πολυπροσωπία και τον πληθυντικό αριθμό του «εμείς», ως συναίσθηση μιας δραματουργίας πολύτροπων τεκταινομένων που αφορούν τα προκείμενα και τα αθέατα, ενός παρελθόντος που γίνεται παρόν, χωρίς ωστόσο να περιορίζεται σε καθηλωτικούς προσδιορισμούς. Ο θεατής έλκεται και ταυτοχρόνως διαπλέκεται ασυναίσθητα στις δαιδαλώσεις της γραφής που πέρα και πάνω απ’ όλα, ορίζουν τις ποιότητες, την υφή, τις εντάσεις και την χροιά αυτού καθ’ εαυτού του χώρου. Ενός χώρου, που αποδομεί και αναδιαρθρώνει, μεταβάλλει και διαρκώς ανατρέπει τις πιθανότητες να διασφαλίσει την λογική. Την θέση του πολυδύναμου αυτού χώρου, καταλαμβάνουν τοπολογικά πλέγματα, που άλλοτε χρωματίζουν και πότε αποχρωματίζουν με ημιτόνια τα διαφορετικά αναπτύγματα των τμημάτων τους, τα οποία όχι μόνον συνομιλούν μεταξύ τους, αλλά αποδίδουν και οργανική αλληλουχία στο σύνολο, δραστηριοποιώντας στον θεατή την λειτουργία του συνειρμού. Στα έργα της Μάρτας Μπιατζίνι, ο χώρος ταυτίζεται με τον χρόνο και το φως, καθώς οι μικροκλίμακες ανταποκρίνονται σε μεγακλίμακες «γεγονότων», που υπερβαίνουν την αυτάρκεια του «εγώ». Το κάθε οπτικό πεδίο ισοδυναμεί με το θετικό και το αρνητικό της παρουσίας του, σαν να επικοινωνεί ο θεατής με το θετικό και την ίδια στιγμή με το αρνητικό μιας φωτογραφίας, γιατί το ζητούμενο, στην συγκεκριμένη ενότητα των έργων, δεν είναι να φανερώσει κανείς μόνον τις μεταπλάσεις μιας «εικόνας», αλλά τις συνέργειες καθώς αυτές υποδεικνύουν την ίδια την μορφογένεση, μέσα από τον χώρο, τον χρόνο και την φωταύγεια, ενός εικαστικού πεδίου που ως οθόνη, πάλλεται από ζωή, συναιρείται κι εκδιπλώνεται, συστέλλεται και διαστέλλεται, φέρνοντας στο προσκήνιο την έννοια και την δυναμική του γραφισμού. Μέσα από την επαλληλία των δικτυώσεων και της περιστροφικότητάς του, της απλότητας και της μετατρεψιμότητάς του, της συνθετότητας και της ιχνοθεσίας του, το σώμα της γραφής, σαν πολυκυτταρικός οργανισμός, μετατρέπεται σε σώμα μιας ύλης που αναδομείται και ανασυγκροτείται, επιζητώντας την αυθεντικότητα και την αληθοφάνεια της μετέωρης παρουσίας του.

Κοιτάζοντας τα έργα αυτής της εικαστικού, αισθάνομαι το ασυνείδητο να αναδύεται όπως κατά τη διάρκεια των ονείρων. Μία ονειρική φάση που όταν τελειώσει, μας επιτρέπει να συνδέσουμε ελεύθερες λέξεις, σκέψεις και εικόνες, χωρίς περιορισμούς. Αυτός είναι ο αληθινός σουρεαλισμός της Biagini, που ξεκινά από ένα σημείο και κατόπιν, χτίζει σιγά σιγά γύρω του μια γραφή, ακολουθώντας ανεξάντλητα μονοπάτια. Στα έργα της διαπιστώνομε μια ισχυρή φανταστική δυνατότητα, καθώς οδηγεί τον βαθύτερο εαυτό να φτάσει σε μια γνωστική κατάσταση, πέρα από την πραγματικότητα, στην οποία η εγρήγορση και το όνειρο είναι παρόντα και συμφιλιώνουν αρμονικά το ένα το άλλο. Παράλληλα, με σαφείς και πραγματικές εικόνες, η καλλιτέχνιδα αναπτύσσει μορφές που δεν είναι πάντα αποκρυπτογραφήσιμες, αλλά συνδέονται σοφά μεταξύ τους, δίνοντας ζωή σε αινιγματικές φιγούρες που διεγείρουν συναισθήματα και προκαλούν συγκινήσεις. Ο τρόπος έκφρασης της Μάρτα υποδηλώνει αναλυτική ικανότητα προς τον περιβάλλοντα κόσμο και προς όσους είναι μέρος του. Όλα κυμαίνονται μέσα από βλέμματα και συμπεριφορές, που είναι έντονα εμποτισμένες με νόημα. Στις φανταστικές εικόνες της οι χρωματικές αποχρώσεις και τα σχήματα δίνουν την κυρίαρχη αξία στο έργο. Οι μικροί πρόσφυγες μάς κοιτούν εκφράζοντας έναν αρχέγονο πόνο, που ρωτά, που κρίνει και που με γλυκύτητα καταδικάζει την αδιαφορία μας, χωρίς να καταπιέζει. Αλλά μας οδηγεί να αμφισβητούμε συνεχώς τον εαυτό μας και να κάνουμε μια συνεχή επανεξέταση της συνείδησης. Τα έργα είναι όμορφα και γεμάτα νόημα, να τα κοιτάς, να αντανακλώνται και να τα κρατάς μέσα στην καρδιά σου.

Το Κόκκινο Βιβλίο, του Κάρλ Γιούνγκ αποτελεί μια περιγραφή των εσωτερικών εμπειριών του συγγραφέα. Ένα είδος ψυχολογικής βιογραφίας. Το βιβλίο αυτό εικονογραφείται με πάρα πολλά σχέδια που έγιναν από τον ίδιο. Θεωρούσε τα σχέδια αυτά ως εξωτερίκευση των βιωμάτων του. Αποτελούσαν την έκφραση της «αντικειμενικής ψυχής» δηλαδή την έκφραση στοιχείων που είναι κοινά για όλους. Γνωρίζουμε ότι ο καλλιτέχνης ζει με εμμονές. Επαναλαμβάνει –ξανά και ξανά- εικόνες σύμβολα και καταστάσεις που έχουν μια ιδιαίτερη φόρτιση γι’ αυτόν. Η μονομανία αποτελεί το χαρακτηριστικό του. Το ίδιο κάνει και η Μάρτα Μπιατζίνι. Στην προηγούμενη έκθεσή της με θέμα τα καπέλα το πραγματικό ζητούμενο της ήταν η εικαστική διατύπωση των συμβόλων που φορούσαν οι μορφές στα καπέλα τους. Η κάθε μορφή παρέπεμπε σε μια εικόνα ή σε κάποιο στερεότυπο ή σε κάποιο αρχέτυπο σύμβολο. Στην παρούσα έκθεσή της συνεχίζει αυτήν την προβληματική. Οι ακουαρέλες της καθώς και τα λάδια με αυτό το θέμα αποτελούν ένα παιχνίδι με τα στοιχεία της μνήμης. Η γραφή της μοιάζει με την αυτόματη γραφή των σουρεαλιστών ή με την αντίστοιχη τεχνική του Κοκτώ. Ξεκινά, λοιπόν, το σχέδιο με ένα τυχαίο σημείο. Σιγά-σιγά δημιουργεί φόρμες που οδηγούν σε αρχέτυπα στοιχεία της μνήμης. Ο πύργος, το παράθυρο, η σκάλα αποτελούν μερικά από αυτά. Βέβαια, αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι και αντίστροφη. Να ξεκινήσει από κάποιο χαρακτηριστικό σύμβολο και στη συνέχεια να επακολουθήσει ο αυτοσχεδιασμός. Και στις δυο περιπτώσεις το αποτέλεσμα πρέπει να είναι το ίδιο. Να αναδυθεί εικαστικά η κληρονομιά της μνήμης που είναι κοινή για όλους και υπάρχει μέσα μας. Η διαδικασία που περιγράψαμε αντιστοιχεί στα δυο επίπεδα της μνήμης που δέχεται η καλλιτέχνης. Από τη μια πλευρά υπάρχει μια στιγμιαία μνήμη που παραπέμπει σε κάποιο είδος φόρμας. Διαφορετικά σχεδιάζεις εάν είσαι ήρεμος, διαφορετικά εάν είσαι θυμωμένος ή στεναχωρημένος. Πρόκειται για ένα είδος μιας στιγμιαίας μνήμης, μιας ανταπόκρισης στα άμεσα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και των αισθήσεων. Αυτό το επίπεδο παραπέμπει στον αυτοσχεδιασμό ο οποίος ποικίλλει από έργο σε έργο ανάλογα με τη θυμική κατάσταση του καλλιτέχνη. Υπάρχει όμως και η διαρκής μνήμη που βοηθά στην έκφραση των αρχέτυπων που αναζητά να διατυπώσει η καλλιτέχνης. Δέχεται την κλασική σημασία της τέχνης η οποία δεν αποτελεί παρά το ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας που βγαίνει αβίαστα και αυθόρμητα. . Ό, τι δεν ξεχνά η φαντασία του επικυρώνει τη δυνατότητα να υπάρξει. Η ασυμμετρία ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία δεν επιλύεται εποπτικά αλλά διαμεσολαβείτε με τη δύναμη του φανταστικού. Τα σχέδιά της δοκιμάζουν όλες τις άπειρες δυνατότητες ανάμεσα στο Γενικό και το Ιδιαίτερο, της σκέψης με τη φαντασία με βάση κριτήρια που δεν δίνονται a priori με βάση κάποιες κατηγορίες αλλά εναλλάσσονται σαν παιχνίδι. Η Μπιατζίνι εστιάζεται στην έννοια του συνόλου και της σύνθεσης. Αρχές που δανείζεται από την αρχιτεκτονική. Όταν ζωγραφίζει έναν πύργο δεν ενδιαφέρεται μόνο να παρουσιάσει ένα σύμβολο αλλά πως αυτό θα ενταχθεί μαζί με τα στοιχεία του αυτοσχεδιασμού σε ένα σύνολο. Η μορφή πρέπει να είναι συνολική. Το έργο τέχνης δεν αποτελεί ένα σύνολο μερών αλλά είναι κάτι περισσότερο από τα μέρη του. Η αναζήτηση της συνολικής εικόνας, του gestalt, είναι στόχος της.

Πολλοί καλλιτέχνες που κινούνταν στα πλαίσια των σουρεαλιστών χρησιμοποίησαν στο έργο τους ως θέμα το καπέλο. Σε αυτήν την παράδοση ανήκει και η Μάρτα Μπιατζίνι. Τα πρόσωπα, στο έργο της, που φορούν τα καπέλα απεικονίζονται χωρίς μια ιδιαίτερη εκφραστικότητα. Δεν διαφοροποιούνται από το ένα έργο στο άλλο. Δεν έχει σημασία η έκφραση της μορφής.. Αυτό που έχει σημασία είναι τα σύμβολα που φορούν στα καπέλα τους. Η κάθε μορφή παραπέμπει σε μια εικόνα, σε στερεότυπα ή σε καταστάσεις. Η Μπιατζίνι δεν δημιουργεί ολόσωμες μορφές. Το έργο ξεκινά με την απεικόνιση του κεφαλιού. Αποτελούν τα έργα της περίεργες φωτογραφίες αστυνομικής ταυτότητας στις οποίες τα πρόσωπα παρουσιάζονται με μια περιορισμένη και διακριτική εκφραστικότητα ώσπου να σηκώσεις το βλέμμα λίγο υψηλότερα για να δεις τον πραγματικό κρυφό κόσμο που κουβαλάνε. Σύμβολά της: η γοητεία κι η φιλαρέσκεια, η μητρότητα, το αίσθημα της ελευθερίας,. Το μετέωρο αλλά και καθαρά διατυπωμένα ψυχαναλυτικά σύμβολα, που εκφράζουν την καταπίεση , τον εγκλεισμό, τη θλίψη και τη διάψευση αλλά και το υπαρξιακό αδιέξοδο. Η προστατευτικότητα, η τρυφερότητα, η φαντασίωση κι ο ερωτισμός, το αστικό τοπίο κι η φύση, η απόδραση και το αίσθημα της ελευθερίας ή απλά η ονειροπόληση αποτελούν κάποια άλλα. Ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρο. Το θέμα γίνεται ένα γόνιμο εργαλείο χωρίς όμως να μετατρέπεται σε μανιέρα Γιατί το καπέλο στο έργο της Μπιατζίνι είναι η ίδια η έκφραση της ανθρώπινης κατάστασης.

Κάθε έκθεση της Μάρτα Μπιατζίνι είναι και μια έκπληξη. Συνδυάζοντας την υπομονή και ευαισθησία ενός αρχαιολόγου με την εσωτερική σοφία ενός ψυχαναλυτή φέρνει στο φως ακατέργαστο υλικό από τα βάθη της ψυχής της και τολμά να το αναδείξει, να το αποκαλύψει μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Είναι μια επίπονη διεργασία. Για όσους είχαν την τύχη, όπως εγώ, να τη γνωρίσουν, αυτή η πάλη, η αγωνία αυτοεξερεύνησης είναι χαραγμένη στο πρόσωπο της. Όσοι δεν είχαν αυτή την τύχη αρκεί να δουν τα έργα της, αντικαθρέφτισμα αυτού του αγώνα. Και δε μιλώ μόνο για τις – συχνά αδιόρατες συσπάσεις έντασης στις φιγούρες της. Εξίσου εύγλωττη είναι και η σιγή των αρχετυπικών σχημάτων που τις περιβάλλουν. Σχήματα εξωπραγματικά, εξωλογικά, αλλά πως αλλιώς μπορεί να μορφοποιεί το αόρατο, το άφατο; Tα χρώματα της – στη γήινη κλίμακα – βρίσκονται σε αρμονία με τα σχήματα και το φορτίο τους. Μια μίνι χρωματική επανάσταση συμβαίνει στα τελευταία έργα της με τα παιδιά. Είναι ίσως αναπόφευκτο, τα χρώματα της παιδικής ψυχής είναι πιο λαμπερά και πιο αισιόδοξα. Σε μια εποχή σαν την σημερινή, που ο Αrthur Danto μιλά για το τέλος της τέχνης και που τέχνη θεωρείται κάθε τι που προτείνεται σαν τέχνη, η ζωγραφική της Μάρτα Μπιατζίνι λάμπει με την ειλικρίνεια της, το θάρρος της, την ευαισθησία και την ζωγραφικότητά της. Φεύγω για μια ακόμα φορά γοητευμένος από την έκθεση της.

Η καινούργια δουλειά της Marta Biagini ερευνά το τοπίο. Έργα εμπνευσμένα από τη γη της Κόνιτσας, με μία όμορφη, ξέγνοιαστη και ιδανική ματιά, που γαληνεύει για λίγο την ψυχή μας και να μας ταξιδεύει νοερά σε ένα ειδυλλιακό, σχεδόν θεραπευτικό, κόσμο. Αντανακλούν αυτή τη διαχρονική σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση και το περιβάλλον. Την πηγή και τη βάση της ανθρώπινης ζωής. Αυτό το αναπόσπαστο κομμάτι της υλικής πραγματικότητας, εκεί που η ανάπτυξη συμβαίνει μέσω της αλληλεγγύης. Η έννοια της "Μητέρας Γης", της γυναικείας φύσης και δυναμικής, εξετάζεται κυρίως μέσω του αρχέτυπου της "Μεγάλης Μητέρας" (κατά Jung). Ενός έμφυτου, καθολικού ψυχικού προτύπου που υπάρχει στο συλλογικό ασυνείδητο όλων των ανθρώπων, με τη διττή του ιδιότητα. Η Μητέρα Γη αντιπροσωπεύει την πηγή της ζωής, την τροφό και το καταφύγιο. Συνδέεται με τη γονιμότητα και την ανάπτυξη: Όπως η γη δίνει ζωή στα φυτά, έτσι και η μητέρα παρέχει τροφή και υποστήριξη. Μια ανιδιοτελή αγάπη και φροντίδα. Εκφράζει την παρηγοριά, την ασφάλεια και την άνευ όρων αποδοχή. Την ενστικτώδη σοφία που υπερβαίνει τη λογική. Τη μεταμόρφωση και την αναγέννηση, καθώς ο κύκλος της φύσης (γέννηση, θάνατος, αναγέννηση) συνδέεται με τη δυνατότητα της ψυχικής μεταμόρφωσης. Παράλληλα αναγνωρίζει, επίσης, τη σκοτεινή, τρομακτική πλευρά του αρχέτυπου, η οποία είναι εξίσου σημαντική. Η Γη ως τόπος θανάτου και σήψης, η οποία τελικά διεκδικεί ό,τι γέννησε. Η σχέση του ατόμου με τη "Μητέρα Γη" αντανακλά συχνά τη πρωταρχική του σχέση με την προσωπική του μητέρα και, κατ' επέκταση, τη σχέση του με τον κόσμο. Η αναδρομή στα αρχετυπικά στρώματα της "Μητέρας Γης" γίνεται για να επανασυνδεθεί με τις θεραπευτικές θηλυκές δυνάμεις, και να αναπτύξει έναν πιο αυθεντικό εαυτό. Είναι ένα βαθύ ψυχικό σύμβολο που ενσωματώνει τις πρωταρχικές εμπειρίες του ανθρώπου σχετικά με τη ζωή, τη φροντίδα, τον θάνατο και τη σύνδεσή του με το σύνολο της ύπαρξης. Με αυτές τις έννοιες, και πάντα μέσα από τις σταδιακές αλλαγές, η Marta Biagini παρατηρεί και αποτυπώνει όλα αυτά που εξελίσσονται γύρω της. Τα "μη απαιτητικά" ερεθίσματα της φύσης και τους χώρους της "μη ιεραρχίας", που μας επιτρέπουν να ξεκουραστούμε. Χρώματα από τους θάμνους, φύλλα και κλαδιά, λουλούδια και έλατα. Ώρες ησυχίας και απομόνωσης, επαφής και αναστοχασμού. Ένας, χωρίς σύνορα, χώρος που μας κάνει να αισθανόμαστε σαν «το σπίτι μας στον κόσμο».