“Terra Madre, o ασύνορος κόσμος της  Marta Biagini”

Η καινούργια δουλειά της Marta Biagini ερευνά το τοπίο. Έργα εμπνευσμένα από τη γη της Κόνιτσας, με μία όμορφη, ξέγνοιαστη και ιδανική ματιά, που γαληνεύει για λίγο την ψυχή μας και να μας ταξιδεύει νοερά σε ένα ειδυλλιακό, σχεδόν θεραπευτικό, κόσμο.
Αντανακλούν αυτή τη διαχρονική σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση και το περιβάλλον. Την πηγή και τη βάση της ανθρώπινης ζωής. Αυτό το αναπόσπαστο κομμάτι της υλικής πραγματικότητας, εκεί που η ανάπτυξη συμβαίνει μέσω της αλληλεγγύης.
Η έννοια της “Μητέρας Γης”, της γυναικείας φύσης και δυναμικής, εξετάζεται κυρίως μέσω του αρχέτυπου της “Μεγάλης Μητέρας” (κατά Jung). Ενός έμφυτου, καθολικού ψυχικού προτύπου που υπάρχει στο συλλογικό ασυνείδητο όλων των ανθρώπων, με τη διττή του ιδιότητα.
Η Μητέρα Γη αντιπροσωπεύει την πηγή της ζωής, την τροφό και το καταφύγιο. Συνδέεται με τη γονιμότητα και την ανάπτυξη: Όπως η γη δίνει ζωή στα φυτά, έτσι και η μητέρα παρέχει τροφή και υποστήριξη. Μια ανιδιοτελή αγάπη και φροντίδα. Εκφράζει την παρηγοριά, την ασφάλεια και την άνευ όρων αποδοχή. Την ενστικτώδη σοφία που υπερβαίνει τη λογική. Τη μεταμόρφωση και την αναγέννηση, καθώς ο κύκλος της φύσης (γέννηση, θάνατος, αναγέννηση) συνδέεται με τη δυνατότητα της ψυχικής μεταμόρφωσης.
Παράλληλα αναγνωρίζει, επίσης, τη σκοτεινή, τρομακτική πλευρά του αρχέτυπου, η οποία είναι εξίσου σημαντική. Η Γη ως τόπος θανάτου και σήψης, η οποία τελικά διεκδικεί ό,τι γέννησε.
Η σχέση του ατόμου με τη “Μητέρα Γη” αντανακλά συχνά τη πρωταρχική του σχέση με την προσωπική του μητέρα και, κατ’ επέκταση, τη σχέση του με τον κόσμο. Η αναδρομή στα αρχετυπικά στρώματα της “Μητέρας Γης” γίνεται για να επανασυνδεθεί με τις θεραπευτικές θηλυκές δυνάμεις, και να αναπτύξει έναν πιο αυθεντικό εαυτό. Είναι ένα βαθύ ψυχικό σύμβολο που ενσωματώνει τις πρωταρχικές εμπειρίες του ανθρώπου σχετικά με τη ζωή, τη φροντίδα, τον θάνατο και τη σύνδεσή του με το σύνολο της ύπαρξης.
Με αυτές τις έννοιες, και πάντα μέσα από τις σταδιακές αλλαγές, η Marta Biagini παρατηρεί και αποτυπώνει όλα αυτά που εξελίσσονται γύρω της. Τα “μη απαιτητικά” ερεθίσματα της φύσης και τους χώρους της “μη ιεραρχίας”, που μας επιτρέπουν να ξεκουραστούμε. Χρώματα από τους θάμνους, φύλλα και κλαδιά, λουλούδια και έλατα.  Ώρες ησυχίας και απομόνωσης, επαφής και αναστοχασμού. Ένας, χωρίς σύνορα, χώρος που μας κάνει να αισθανόμαστε σαν «το σπίτι μας στον κόσμο».

Μαρία Ε.  Παπαδημητρίου
Μουσειολόγος